მრავალი წელია აქტიურად ვადევნებ თვალს ქართულ ფეხბურთს და ჩემი სუბიექტური აზრით გია ბოლო პერიოდის საუკეთესო ქართველი სპეციალისტია. ვეცდები ჩემი აზრები შევკრა ამ პიროვნების შესახებ, თავიდან მივყვეთ, თუ რა როგორ იყო. ცოტას მერე ხალხის დამოკიდებულებაზეც ვიტყვი.

    2004 წელი იყო, გია დინამოს მთავარ მწვრთნელად რომ მოვიდა, იმ დინამოსი, რომელსაც ქართული საზომით საკმაოდ ძლიერი შემადგენლობა ჰყავდა თავმოყრილი. სულ თვეების წინ კი შუშაკის ხელმძღვანელობით “დსთ”–ს თასი ჰქონდათ მოგებული, რაც მცირე საქმე არაა.

    პირველი, რაც თვალში მომხვდა, ეს საკადრო წმენდა იყო – ისეთი ხალხი დაითხოვა გუნდიდან, ვინც მაშინდელი დინამოს ლიდერებად ითვლებოდნენ: ბურდული, დარასელია, გოგობერიშვილი – ეს ის მცირე ჩამონათვალია, ვისი ადგილიც გუნდში აღარ მოიძებნა.

    სანაცვლოდ მოვიდნენ ბევრი იმ დროისთვის აბსოლიტურად უცხო მოთამაშე – შოთა გრიგალაშვილი, კახა ალადაშვილი, მიხეილ კაკალაძე. ეს ყოველივე უბრალო გულშემატკივრის თვალში გაოცებას იწვევდა.

    შედეგი საუკეთესო იყო დამოუკიდებელი ქართული ფეხბურთის ისტორიაში, ორივე შეხვედრაში დავამარცხეთ ბელორუსული ბატე (ვინც სამი წლის წინ 4–0 გაგვანადგურა), გავცდით ჩეხურ სლავიას და ჯგუფურ ეტაპზე გამსვლელ რაუნდში გამოვთიშეთ პოლონეთის ჩემპიონი ვისლა, ის ვისლა რომელმაც მანამდე ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ჩვენი ჩემპიონი ვით ჯორჯია თბილისში 8–2 ათრია.

    გუნდი გააზრებულ, შემტევ, ლამაზ ფეხბურთს თამაშობდა, ერთი ცენტრფორვარდით და ორი შემტევი ფლანგელით – გსიამოვნებდა კაცს ასეთი გუნდის ხილვა. არასდროს დამავიწყდება ვისლას წინააღმდეგ შეხვედრა, ხალხი სიხარულისგან ლამის ჭკუიდან რომ გადავედით – პირველად ქვეყნის ისტორიაში უეფას თასის ჯგუფურ ეტაპს ვუწიეთ.

    მერე კი.. ამონარიდი გიას ერთ ერთ ინტერვიუდან:
    ”სამწუხაროდ, „დინამოში“ ჩანაფიქრების ბოლომდე განხორციელება არ გამომივიდა. ყველაფერი ევროლიგაში წარუმატებლობიდან დაიწყო, სადაც ჯგუფში ოთხივე თამაშის წაგება „მოვახერხეთ“ – „სპორტინგთან“, „სოშოსთან“, „ნიუკასლთან“, „პანიონისთან“… როგორც ხედავთ, საკმაოდ ცნობილი მოწინააღმდეგეები გვყავდა და საკუთარ თავს უნდა გადავხტომოდით. დასანანია, რომ ეს ვერ შევძელით… თან ქვეყნის ჩემპიონატშიც დავთმეთ პირველი, „დაკვეთილი“ ადგილი. აი აქ კი წამოყვეს თავები ჩასაფრებულებმა – ესეც თქვენი ექსპერიმენტები, თავს გაუვიდა!.. მოკლედ, დამითხოვეს. ღმერთი იყოს მათი მსაჯული! “

    მერე რაღაც პერიოდი გია ასპარეზიდან გაქრა. 2009 წლის იანვარში ფინანსურად მძლავრ ზესტაფონში მიიწვიეს.

    გიამ ჩვეულად დაიწყო მოღვაწეობა – მოიწვია ის კონტინგენტი, ვისზე დაყრდნობით მომავალი გუნდის მშენებლობას დაიწყებდა. უარი თქვა ლეგიონერებზე. ლამის კარიერა დანგრეული გრიგალაშვილი გამოჩხრიკა – დღეს ეს კაცი ნაკრების წევრია. ეტაპობრივად ბევრ ექს შეგირდს მოუყარა თავი – ალადაშვილი, დვალი, ბაბუნაშვილი, მამალაძე, მელქაძე, კაკალაძე. გაცემული ავანსი ვინც ვერ გაამართლა, გუნდს მალევე გამოემშვიდობა.

    გია ყოველ ინტერვიუზე ერთს იმეორებდა, რომ გუნდის შენება ეს გრძელი, რთული და კომპლექსური პროცესია, სადაც ძნელია თავიდანვე შედეგზე აქცენტის გაკეთება. უფრო მნიშვნელოვანი კი სწორი მიმართულებით მისი შენების დაწყება და განვითარებაა.

    რეალური შედეგი ორი სეზონის შემდეგ იქნა მიღწეული, როცა კლუბი არსებობის ისტორიაში პირველად გახდა ქვეყნის ჩემპიონი. გუნდი გააზრებულ, სანახაობრივ ფეხბურთს თამაშობდა. თბილისში “ზესტაფონის” ყოველ სტუმრობაზე სიამოვნებით მივდიოდი სტადიონზე, მათი ნაჩვენები ფეხბურთის საცქერად – მატჩებს კი გაცილებით ნაკლები გულშემატკივარი ესწრებოდა, ვიდრე ამას გიას დამოძღვილი გუნდი იმსახურებდა.

    ეგ კი არა, იყო მონაკვეთები, როცა ზესტაფონელი ფანობა მწარედ აკრიტიკებდა გუნდის მწვრთვნელს – საფუძვლიანად?! ალბათ გიამ ამ ხალხს შედეგით კარგი პასუხი გასცა, თუ რამდენად “საფუძვლიანად”.

    ევროსარბიელს რაც შეეხება, გუნდი საკმაოდ ყოჩაღობდა – თავი არცერთ მეტოქესთან არ შეურცხვენია და ცოტა უიღბლობა რომ არა (მარტო ჰელსინბორგთან თამაშის გახსენებაც კმარა როცა 90–ე წუთამდე გასვლაზე 2–0 ვიგებდით და ბოლო წუთს გაშვებული გოლით შეხვედრა დამატებით ტაიმში გადავიდა), გაცილებით უკეთესი შედეგების მიღწევაც შეეძლო.

    ხოდა 2011 წლის მაისი – გუნდი ჩემპიონი გახდა და არაფერი მიანიშნებდა იმას, რომ გეგუჩაძე ზესტაფონური კარიერა სინამდვილეში დასასრულს რომ უახლოვდებოდა.

    დაიწყო ზაფხული და შესაბამისად ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპისთვის მზადება. გადავლახეთ პირველი მოლდავური ეტაპი. მეტოქედ შტურმი გვერგო – არც თუ დაუძლეველი ბარიერი. თუ გავედით, უკეთესი, შემდეგ ეტაპზე ბატე გველის, გუნდი რომელიც გიას ერთხელ უკვე გამოთიშული ყავს ევროსარბიელიდან.

    გულს უხაროდა ისეთ თამაშს აჩვენებდა ჩვენი გუნდი, ავსტრიულ “შტურმს” გააზრებულ თამაშს ეთამაშებოდა და ჯობნიდა კიდეც – ერთი გოლი აკლდა შეხვედრას და მეორე ტაიმში ის გოლიც გავიტანეთ 1–0. მალევე გელაშვილმა ბურთი რაღაც საოცრებით ცარიელ კარს ვერ დაუმიზნა და გავუშვით შანსი ხელიდან პირველივე შეხვედრაში მოგვეთავებინა საქმე.

    მერე მოხდა ის, რაც ფეხბურთის დაუწერელი კანონია – ვერ გაიტან, გაგიტანენ. ონიანი დაცვაში ელემენტარულ სიტუაციაში შეცდა, ბურთი ცუდად დაამუშავა და მეტოქეს ჩააბარა. შედეგად ფრე 2:0–ის ნაცვლად. გუნდმა ავსტრიაში ვეღარ შეძლო თამაშის გადარჩენა. დავემშვიდობეთ ჩემპიონთა ლიგაზე ოცნებას. არადა მისი ჯგუფური ეტაპი საოცრად ახლოს მოჩანდა.

    ”ზასტაფონმა” კი უეფას თასზე გადაინაცვლა, სადაც ბელგიური “ბრიუგე” და უკვე უეფას თასის ჯგუფურზე გასვლის პერსპექტივა ელოდა. შუალედში საქართველოს ჩემპიონატის შეხვედრა იყო, სადაც გია გუნდს არ გაუძღვა და ტორპედოს წინააღმდეგ “ზესტაფონი” მისმა ასისტენტმა ათამაშა. ცუდის ნიშანი იყო და მალე გაცხადდა კიდეც რომ გეგუჩაძემ ზესტაფონი დატოვა.

    გიას სიტყვებით ოფიციალური ვერსია დასახული მიზნის ვერმიღწევა იყო. ცოტა უცნაურად ჟღერდა. ეს კაცი სადაც მივიდა, მისი მთავარი პრინციპი იყო მუშაობა ეცლიათ.

    იგი არ იყო მხოლოდ წვრთნის პროცესში ჩართული კაცი, არამედ თავად არჩევდა გუნდის განვითარების სტრატეგიას, სასურველ კონტინგენტს, ვისაც ენდობოდა, თავის მუშაობის ფილოსოფიას გააცნობიერებინებდა, გრძელვადიან პროგრამას დაისახავდა და ეტაპობრივად თითო თითო აგურის დადებით სწორად გუნდის შენებას შეუდგებოდა.

    იგი ერთგვარი გუნდის მწვრთნელ–მენეჯერია, ვისაც ამ ცოცხალი ორგანიზმის სწორად მართვა ხელეწიფება. ეს ასე რომ არის, მისი ნაჩვენები შედეგები ამტკიცებს.

    კიდევ ერთი დადებითი თვისება – არ ერიდება “ავტორიტეტებს”, ისეთი ხალხი დაითხოვა ძველი დინამოდან, ვისზეც მის მოსვლამდე კლუბი იდგა – ალბათ არ ქმნიდნენ ეს ფეხბურთელები ჯანსაღ გარემოს კლუბში. არაჯანსაღ გარემოში კი საქმის სწორად კეთება შეუძლებელია.

    ალბათ არც ზესტაფონში იყო ბოლომდე ჯანსაღი დამოკიდებულება, მის საქმეში სავარაუდოდ ჩარევას ცდილობდნენ და ამიტომაც მიიღო ასეთი გადაწყვეტილება – ეს ჩემი ფიქრი იყო.

    პირველად ერთმა ახლობელმა, რომელიც საფეხბურთო წრესთან დაახლოებული პირია, დამიდასტურა ჩემი ფიქრის სისწორე – ერთ ერთ თამაშზე გადავეყარე, ვკითხე რა მოხდათქო – კბილებით ეჭირა ბოლო წუთამდე გუნდიო, არ აცალეს და ყელში ამოუვიდაო. ასეთი იყო ჩემი ახლობლის პასუხი.

    ახლახანს კი ამ სტატიას გადავაწყდი, სადაც გია შედარებით ღიად საუბრობს წამოსვლის მიზეზე. მცირე ამონარიდი:
    ”საუბედუროდ, „ზესტაფონში“ მუშაობის პერიოდში სულში უამრავი წყენა ჩამიგუბდა, კლუბის მფლობელებთან ურთიერთობაში ბევრი გაუგებრობა წარმოიშვა, და უფრო ხშირად ეს საქმის საზიანოდ და საღი აზრის საწინააღმდეგოდ ხდებოდა! ჰოდა, დაგროვდა…”

    მწარე ღიმილის მომგვრელი იყო იმ პერიოდში ინტერნეტსიცრცეში ფორუმზე ზესტაფონელი გულშემატკივრის დაწერილი აზრები. უმრავლესი მათგანი გახარებული იყო გიას წასვლით, “რახან ეგ მოგვშორდა” – ასეთ ნაწერს ხშირად ამოიკითხავდი.

    ჩემი აზრით კი გუნდი რომ დღეს ასეთ ფეხბურთს თამაშობს და მიმდინარე ჩემპიონატს სათავეში უდგას, გიას მიერ სამი წლის განმავლობაში ჩაყრილი საძირკვლის ნაყოფია, სწორად ნაკეთები საქმის შედეგი. ჭიაბრიშვილი თუ მის ხაზს გააგრძელებს, შედეგი კვლავაც იქნება.

    საბედნიეროდ გია უმუშევარი დიდხანს არ დარჩა და ამჯერად ქუთათურების, შესაბამისად ისევ ქართული ფეხბურთის სამსახურში ჩადგა. ეს შემოდგომაზე მოხდა, როცა გუნდის დაკომპლექტება მორჩენილი იყო.

    მალევე გაცხადდა გრძელვადიანი ხუთწლიანი პროგრამა, ზამთარიც დადგა, სატრასფერო ფანჯარა გაიღო და დაიწყო გუნდის მოსალოდნელი გიასეული წმენდა, კლუბი უკვე დატოვეს რიგმა ფეხბურთელებმა. გეგუჩაძე თავის გზას არ ღალატობს – გუნდს ამჯერადაც საკუთარ გემოვნებით ააწყობს, რაც მჯერა, საბოლოოდ შედეგის მომტანი იქნება.

    ესეც მისი ბოლო ინტერვიუ რაც ტორპედოს ვებგვერდზე გამოქვეყნდა:

    ”ასე ვიტყოდი, გულშემატკივარი აღივსოს მოთმინებით, რადგან თუ რამ ახლა გუნდში კეთდება, მხოლოდ საერთო საქმისთვის სასიკეთოდ მიმდინარეობს. გუნდმა შეიძლება წააგოს, თამაშის ხარისხიც არ იყოს მისაღები, მაგრამ ჩვენ ვაშენებთ და ასეთი რამ გარდაუვალი იქნება საიმისოდ, რათა მომავალში ყველასთვის ანგარიშგასაწევი ძალა გავხდეთ – ლამაზი ფეხბურთიც ვითამაშოთ და შედეგებიც დადებითი გვქონდეს.”

    ისევ გულდაწყვეტით მომიწევს იმ ფაქტის აღნიშვნა რომ ამ ინტერვიუს უკვე ქუთათურ გულშემატკივრებში ათასი ნეგატიური გამოხმაურება მოყვა – ბევრი ქართული საზომით გუნდში ვარსკვლავების მოყვანას და შედეგის ამავე სეზონში დადებას ითხოვს.

    მე კი ერთი ვიცი – თუ ამ კაცს ხელი შეეწყო და მის საქმეში არ ჩაერივნენ, გუნდს მალე ფეხბურთს ათამაშებს და შედეგსაც ანახებს:
    – “რატომაც არ უნდა ვცადო კიდევ ერთხელ, თუკი ვიცი, როგორ კეთდება ეს?” ესეც მისი სიტყვებია.

    ისედაც თითზე ჩამოსათვლელი ნორმალური სპეციალისტები გვყავს, უმადურებას და უტაქტობას ნუ გამოვიჩენთ მათ მიმართ. დავაფასოთ, რომ მათაც ხალისი ქონდეთ აკეთონ საქმე, რომელიც საბოლოოდ სასარგებლო იქნება ჩვენი ქართული ფეხბურთისთვის.

    წარმატებები გიას!

თამაშის დასაწყისში მალევე ინგლისმა ჩვენი ხაზის შეცდომით ისარგებლა და ლელოთი დაწინაურდა – ამას არ დავუბნევივართ და მასიური შეტევა მოვუწყეთ მოწინააღმდეგეს. ინგლისელები ხშირად ჯარიმდებოდნენ, მაგრამ ამით ვერ ვიხეირეთ – მეკოს აშკარად ნერვებმა უმტყუვნა და სამი დარტყმული ჯარიმა გააფუჭა, აქედან ორი წესით იოლად გასატანი.

ინგლისმა შეცდომები არ გვაპატია და პასუხად კიდევ ერთი ლელო დაგვიდო – ბურთს ხელდახელ ლაღად ათამაშებდნენ და რაქის შემდეგ ჩვენ დაცვაში სამწუხაროდ გასაქცევ ხვრელსაც პოულობდნენ.

მანამდე კი ჩვენ სულ მცირედი დაგვაკლდა, რომ ასევე ლელოთი გვეპასუხა. აბუსერიძემ იომა ლომივით – მეტოქის შერკინების შემდეგ ბურთი ინგლისელთა ცხრა ნომერს ააწაპნა, კიდემდე კარგად ჩაათამაშა და მაჩხანელმაც სალელოოდ გაირბინა – მაგრამ როგორც ვიდეოგამეორებამ აჩვენა, მან ლელოს დადებამდე აუტის ხაზს შეახო ფეხი და შესაბამისად ხუთი ქულის აღების შანსიც მოგვესპო.

მერე თითო თითო გარდასახული ჯარიმა გავცვალეთ (მეკომ როგორც იქნა გაიტანა) და ტაიმის მიწურულს კარგადაც შევუტიეთ – მეტოქე კვლავ დაჯარიმდა საკუთარ ოცდაორში (კაციც გაუსიმბინეს), ჩვენებმა შერკინებით განაახლეს თამაში, ბასილაიამ ბურთი კარგადაც აიტაცა და ლელოს დადებაც მოახერხა. ანგარიში 17–10 გახდა და ტაიმი ასეც დასრულდა.

თუმცა ომით და დიდი ჯაფის ხარჯზე მიღწეულმა ამ შედეგმა თავისი უკუეფექტი გამოიღო – ბევრი მოთამაშე დაგველეწა და შეცვლების კეთება პირველ ტაიმშივე მოგვიწია. ხოლო მეორე ნახევრის ბოლო ფაქტიურად შეცვლების გარეშე ვითამაშეთ, რამაც თავის ნეგატიური გავლენა მოახდინა ჩვენი გუნდის თამაშზე.

ტერიტორიას და ბურთს ხშირ შემთხვევაში ჩვენ ვფლობდით, არ იყო ინგლისის მასიური შეტევები, ჩვენ ოცდაორში ბურთი თითქმის არ ტრიალებდა.

მაგრამ კლასმა მაინც თავის ქნა – გადაღლილი და ტრამვებით შესუსტებული ჩვენი გუნდის დაცვას ოთხჯერ უპოვეს სუსტი წერტილი და ანგარიშის სხვაობა სოლიდური გახადეს. ორჯერ ისევ რაქში შევცდით და მეტოქეს ადვილად გაქცევის საშუალება მივიცით. ინგლისი თუ გვიტევდა, ბევრი დარტყმითი ფაზის გაკეთების გარეშე ახერხებდა ლელოს შეტანას.

ჩვენი გუნდი კი ბევრს ცდილობდა, იყო რამოდენიმე კარგი შეტევა. ბურთი ისევ ინგლისის ნახევარზე უფრო ტრიალებდა, მაგრამ კიდევ ერთი ლელოს გასატანად ძალა აღარ გვყოფნიდა. სამწუხაროდ მეკომ კიდევ ორი ჯარიმა გააფუჭა, ერთი კარგ დასარტყმელ პოზიციიდან და ვერც ასე მოვიპოვეთ ქულები. შედეგ 10–41 მივიღეთ.

მთავარია ამ მატჩმა დაგვანახა, რომ ბობოლა ნაკრებებთანაც შეიძლება ბრძოლა და თუ სწორად განვაგრძეთ განვითარება, შეიძლება ის დროც მოვიდეს,როცა ასეთ ნაკრებებზე გასამარჯვებლადაც გავიწევთ.. მადლობა ბიჭებს თავდადებული თამაშისთვის, იმედია ტრამვები სერიოზული არ აღმოჩნდება, ხოლო მეკომ ეს შეხვედრა და მისი ხუთი გაფუჭებული ჯარიმა უნდა დაივიწყოს და შემდეგი თამაშისთვის მოემზადოს – ხდება ხოლმე, არ წაუვიდა დარტყმები.

შემდეგი შეხვედრა რუმინეთთან არის, ჩვენ ოდინდელ მეტოქესთან – დიდი ბრძოლა გველის. გამარჯვებაა საჭირო, ჩვენი ძალა რომ დავამტკიცოთ!

    მართლა დიდმა დრომ ჩაიარა და აი დადგა მორიგი ევროპული სეზონი და ჩვენმა გუნდებმა სასიამოვნოდ გაგვაკვირვეს. გაგრამ დებიუტანტის კვალობაზე კარგი ფეხბურთი შემოგვთავაზა და საბოლოო ჯამში ბევრად სახელიან ანართოსისთან მხოლოდ 2–3 დამარცხდა.

    იბრძოლა მეტალურგმა, ორი ეტაპი გაიარა თავის ტოლ–სწორ გუნდებთან ჭიდილში და მერე ფრანგულ რენთან რომ განადგურდა, ეს მოსალოდნელიც იყო. რამხელა სხვაობაა ფრანგულ და ქართულ ფეხბურთს შორის, ყველამ კარგად იცის.

    და აგერ, დღეს ჩვენი ორი, ევროპულ ტურნირს შემორჩენილი გუნდი შეეცდება გაიმეოროს 2004 წელს ნაჩვენები შედეგი.

    ზესტაფონი სულაც ნახევარ ნაბიჯში იყო ჩემპიონთა ლიგის ჯგუფური ეტაპზე თამაშისგან – მაგრამ მართლაც რომ უიღბლობით ავსტრიულ შტურმს დაეჩაგვრინა და ასე გადაინაცვლა უეფას ლიგაზე (შემდეგი მეტოქე ბატე იქნებოდა, ვისთანაც გამკლავება სავსებით რეალურ პერსპექტივად მოჩანდა).

    ერთი უსიამო ფაქტი მოყვა ამ მარცხს – როგორც 2004 წლის დინამოს წარმატების, ასევე დღევანდელი ზესტაფონი რომ გამართულ და საამოდ საცქერ ფეხბურთს გვთავაზობს, ამ ყოველივეს შემოქედი გია გეგუჩაძე თანამდებობიდან წავიდა და გუნდი ბრუგესთან საბრძოლელად მის გარეშე გავიდა (როგორც პირად საუბრებში გამოიკვეთა, ამის მიზეზი მას და კოკაიას შორის არსებული არც თუ სასიამოვნო ურთიერთობა იყო).

    ყოველივე ამის ფონზე, უმწვრთნელოდ დარჩენილმა გუნდმა ბრუგესთან თვალსასეირო ფეხბურთი შემოგვთავაზა, მსაჯის მიკერძოების ფონზე 0–2 წაგებულ პირველ ტაიმს, მშვენიერი მეორე ნახევარი მოაყოლა და საბოლოოდ 3–3 ითამაშა.

    ძნელია შანსებზე საუბარი, როცა საკმაოდ დალაგებულ მეტოქესთან გასვლაზე მოგება თუ გაწყობს. წელს ერთხელ ეს ზესტაფონმა უკვე ვერ მოახერხა, როცა შტურმთან გასვლაზე ანალოგიურ მიზნით ითამაშა. ხომ უნდა შეძლოს ეს გუნდმა როდესმე?! იმედია მეორე ცდა სწორედ რომ წარმატებული იქნება!

    მეორე ჩვენი გუნდი, ვინც დღეს უეფას ლიგის ჯგუფურ ეტაპზე მოსახვედრად იბრძოლებს, დინამოა და თანაც ზესტაფონთან შედარებით უკეთეს პოზიციაშიც იმყოფება. გასვლაზე წაგებული 0:1–ის შემდეგ სულაც არ მოჩანს ბერძნული აეკი გადაულახავ ბარიერად.

    დღეს პაიჭაძე სანახევროდ მაინც შეივსება, აგვისტოს დაცარიელებული ქალაქის ფონზე. და იმედია იქიდან წამოსულ ხალხს საზეიმოდაც გვექნება საქმე!! წარმატებები ვუსურვოთ ჩვენს ორივე გუნდს და მოვიცადოთ თამაშამდე დარჩენილი ის რამოდენიმე საათიც, შვიდი წლის წინ მომხდარი ფაქტის განმეორების იმედით…

    მეტალურგს (ყოფილ ოლიმპს) პირველი შეხვედრის შემდეგ საკმაო ფორა ქონდა და თამაშიც უფრო ყოჩაღად დაიწყო. ჯერ ერთი ერთზე დარჩენილ გეწაძეს მართებდა გატანა, მერე კი მიქაბერიძემ იყოჩაღა, კარგად გაჭრა მეტოქის დაცვა და რიკოშეტით წასული ბურთი მეკარემ ძნელად კუთხურზე მოიგერია.

    გოლი მაინც მალე გავიდა, მე–18 წუთი მიმდინარეობდა, მაისურაძემ დაკარგულ ბურთზე ბოლომდე იბრძოლა, რომელიც მიქაბერიძეს მიუგორდა და მანაც საშუალო დისტანციიდან აუღელვებლად გახსნა ანგარიში. თითქოს ყველა კითვა მოიხსნა, თუ ვინ გავიდოდა შემდეგ ეტაპზე. მეტი არც არაფერი მომხდარა პირველ ტაიმში საინტერესო.

    დაიწყო მეორე ტაიმი და ნელნელა სომხებმა იძალეს, ჩვენებს დაღლა დაეტყოთ (შარშანდელი აქტობესთან თამაში გამახსენდა). 72–ე წუთზე კი მსაჯიც ცოტა წაეხმარა, როცა არც თუ 100% ჯარიმაზე თერთმეტმეტრიანისკენ გაიშვირა ხელი და ანგარიშიც გათანაბრდა.

    ნერვიული ბოლო ოცი წუთი გველოდა, სომხებმა მალევე ხარიხას გაგვირტყეს ბურთი, გადავრჩით. მეტოქე ფლანგებიდან ბევრს გვიტევდა და ჩვენი დაღლილი გუნდი ბურთის მოგერიებაზე იყო გადასული.

    ბოლო ბოლო 1–1 და შემდეგ ეტაპზე გავედით, სადაც რუსთაველებს მორიგი ყაზახური გუნდი ელის. აქამდე ორ ცდიდან ორჯერ ჩვენიანები უშანსოდ დამარცხდნენ აზიელებთან. ასეთი თამაშით კი ვფიქრობ უკეთესი ბედი არც ამჯერად გველის.

    დინამოს კარს ბოლო ხანს მშვენივრად ათამაშებული ლორია იცავდა. დაცვის ცენტრში უკვე სტაჟიანი დინამოელები კაკუბავა–თომაშვილი თამაშობდნენ, ხოლო ფლანგებზე დინამოში უკან მობრუნებული ოდიკაძე და ოლიმპიდან გადმოყვანილი რეხვიაშვილი იდგნენ. საყრდენის როლს კვეკვესკირი ასრულებდა, ცენტრი კი გამოცდილ კოშკაძეს ახალბედა ჯიღაური შეუწყვილდა. ეულ ფორვარდ ფანცხავას კი ფლანგებიდან რობერტიონიო–ლექვთაძის დუეტი ეშველებოდა.

    თამაში ხეირიანად გახურებული არც იყო, ნაკუთხურალზე ბურთი კვეკვესკირმა რომ მოიხელთა და ათიოდე მეტრიდან კარში მიუჩინა ადგილი. უკეთეს დასაწყისს ვერც ინატრებდა კაცი. ამის შემდეგაც სიტუაციას თითქოს ჩვენი გუნდი აკონტროლებდა, მაგრამ რიგ მომენტებში უყურადღებო პასების გადამკიდე მეტოქეს სწრაფი კონტრიერიშის განხორციელების საშუალებას აძლევდა. ერთ მომენტში თომაშვილმა ლამის ბოლო იმედის ჯარიმა აიკიდა, თორემ მეთოქის თავდამსხმელი უკვე მეკარეს შეეჩეხებოდა ერთი–ერთზე. გადავრჩით, როცა რეფერიმ მხოლოდ ყვითელი უჩვენა ჩვენიანს.

    ტაიმი ისე მიიწურა, რამოდენიმე ნახევარმომენტი შევქმენით, ეგ იყო და ეგ. გუნდს ეტყობდა უკეთესი თამაშის ჩვენების საშუალება ქონდა.

    მეორე ტაიმი თითქმის იგივე სცენარით განვითარდა. ერთი ეგ არის მეტოქე სადაც უნარი აღარ ყოფნიდა, უხეშობაზე გადადიოდა და გვარიანად ლეწავდა ჩვენიანებს, მსაჯი კი ცოტა არ იყოს ზედმეტად ლოიალური იყო.

    ტაიმის ნახევარი მიილია და ისევ კვეკვესკირმა გაიბრწყინა, როცა მოედნის ცენტრიდან მეტოქის მცველებს შორის ისეთი პასი გაჭრა, ბევრ მაღალი კლასის პლეიმეიკერს შეშურდებოდა – ლექვთაძე მეტოქის მეკარეს შეატოვა. მანაც პატარა სულ მცირე პაუზა გააკეთა, თითქოს კარის გასწვრივ საპასედ მოემზადა და ამ დროს მეკარეს ახლო კუთხეში მძლავრად დაურტყა. კარის დარაჯმა ბურთს ხელი კი წაკრა, მაგრამ ის მაინც კარის ბადეში აღმოჩნდა და 2–0.

    ანგარიში უკვე ჩვენთვის საკმაოდ ხელსაყრელი იყო და ასეც დავასრულეთ შეხვედრა.

    მატჩის საუკეთესო მოთამაშე უდავოდ კვეკვესკირი იყო. გამოსარჩევია ჯიღაურის თამაშიც – ეს ბიჭი ჯერ მხოლოდ 18 წლის არის და კარგი დაღვინებული ფეხბურთელივით კი მოქმედებდა. ჭკუა, ტექნიკა და თამაშის ჟინი არ დაეწუნება და აკი ტყუილად არ ამოუგდია შემადგენლობიდან მასზე შედარებით გამოცდილი და არანაკლებ ნიჭიერი გიო თექთურმანიძე.

    არ მომეწონა დაცვის ფლანგელების თამაში – უკან ცოტა არასაიმედოდ იდგნენ და შეტევაშიც ცოტა უფრო გონივრულად მართებდათ ჩართვა. ასევე შედარებით პრობლემური ჩანდა თავდამსხმელის პოზიცია.

    წესით ამ ეტაპს გავივლით, მერე კი სამი ესპანელი დაგვემატება (ერთ–ერთი განსაკუთრებით ცნობილია, ჩისკო, ვინც შარშან ლევანტეში პრიმერაში 23 თამაში ჩაატარა და თავის დროზე ვალენსიას შემადგენლობაში ესპანეთის ჩემპიონიცაა). გუნდს აშკარად ეტყობოდა, რომ ჯერ შეუთამაშებელია და სეზონშიც პირველი ოფიციალურ თამაშს ატარებდნენ. ამ გუნდს აშკარად მეტის პოტენციალი აქვს, რასაც დიდი იმედი მაქვს ევროთასების მორიგ ეტაპებზე დაამტკიცებენ.

    ქეცბაიამ ხორვატულ შეხვედრაში ექვსი(!) ნომინალური მცველი გამოიყვანა, გურამ კაშია და ხიზანიშვილი საყრდენად ათამაშა, ასევე არ დაგვავიწყდეს ჯაბა კანკავა, ვისაც ჩამშლელობა უფრო ეხერხება, ვიდრე შეტევაში რამის შექმნა. წინ ეული სირაძე იდგა, ვისაც ფლანგებიდან იაშვილი და კვირკველია უნდა მიშველებოდა.

    რაღაც საოცრებით 17–ე წუთზე ანგარიში წავიყვანეთ და ამის შემდეგ ჩვენს კარებს მივეჯაჭვეთ. საოცრებები აკეთა ლორიამ. ამ ბიჭს ხშირად ვაკრიტიკებდი, მაგრამ ამ შემთხვევაში ერთი–ორი ისეთი ბურთი გამოაძრო, ბუფონსაც შეშურდებოდა მისი რეაქციის. ეს მისი კარიერაში უდავოდ საუკეთესო შეხვედრა იყო და სასწაულით რომ მოგვეგო, გამარჯვებაში ლომის წილი მისი იქნებოდა.

    ველოდი, რომ ქეცბაია მეორე ტაიმში კვირკველია–იაშვილს, გურული–ანანიძის დუეტით ჩაანაცვლებდა. კანკავა იაშვილის ნაცვლად მარჯვენა ფლანგისკენ უკან დაიწევდა (იდეაში გამთამაშებლის პოზიციაზე იდგა თავიდან) და ბევრად ტექნიკურ ჯანოს დაუთმობდა ცენტრალურ ნაწილში ადგილს. გურული კი მარცხენა ფლანგიდან შეეცდებოდა ხორვატული დაცვა ოდნავ უფრო შეეწუხებინა.

    ყრუ დაცვაში ჩამჯდრებს ბურთის წინ დაჭერა ჰაერივით გვჭირდებოდა, რომ დაცვას და მეკარეს ცოტა ამოესუნთქათ. მითუმეტეს ხორვატებს უამრავი მოთამაშე აკლდათ და ჩემი აზრით არ იყო ამ კონკრეტულ შეხვედრაში ევროპული სუპერ კლასის ნაკრების დონეზე.

    ხოდა ჩემი აზრით თემურმა ზედმეტად იფრთხილა, როცა იაშვილი კიდევ ერთი ჩამშლელით – დაუშვილით შეცვალა (სწორედ დაუშვილი არ მიყვა მეორე გოლისას ბოლომდე ხორვატ ფორვარდს და გატანის საშუალება მისცა). დაცვამ ბოლო–ბოლო ვეღარ გაუძლო წნეხს და 74–ე წუთზე გოლი გავუშვით.

    ნათელი იყო ამ გოლს მალე მეორეც მოყვებოდა, რადგან ხორვატები უფრო გაილაღებდნენ ჩვენი გადაღლილი და უკვე ფსიქოლოგიურად გატეხილი გუნდის წინააღმდეგ. მართლაც ორი წუთიც და მეორე გოლი გავუშვით და მოხდა ის, რისიც ასე მეშინოდა ჩვენი გუნდის თამაშის შემყურეს. წავაგეთ თამაში, რომელიც იყო შანსი სასწაულით, მაგრამ მაინც მოგებამდე მიგვეყვანა. გაშვებულ გოლებამდე ხომ იღბალი აბსოლიტურად ჩვენს მხარეს იყო (გოლისგან სამჯერ ძელმა გვიხსნა). რამდენიც გინდა იმდენი მომხდარა ფეხბურთში ასეთი სასწაულები. ეს მოგება კიდევ უდიდესი ნაბიჯი იქნებოდა ევროპაზე გასასვლელად.. 15 წუთი დაგვაკლდა ზღაპარში თავის ამოსაყოფად..

    პ.ს. მინდა გია გრიგალავას დებიუტი ავღნიშნო – უდაოდ ნიჭიერი მცველია, თან სულ ახალგაზრდა და სასიხარულოა რომ მის გარშემო არსებულ გაურკვევლობას წერტილი დაესვა და საბოლოოდ ჩვენი ნაკრების სახელით მოთამაშე ვიხილეთ.

    აქამდეც მჯეროდა რომ მისი დროებითი არჩევანი (თავის დროზე რუსეთის ახალგაზრდულ ნაკრებში ითამაშა) კარიერის დასაწყისში რუსეთში თამაშისგან გამოწვეული პრობლემებით უფრო იყო ნაკარნახევი, ვიდრე მისი პირადი სურვილებით. ბევრმა ეგ კაცი ლამის მოღალატედ შერაცხა. მაგრამ ასე ერთი ხელის მოსმით კაცისთვის რაიმე იარლიყის მიკერება არასწორია. დაველოდოთ, ვნახოთ – შეიძლება წლების მანძილზე ამ კაცმა ბევრად მეტი გააკეთოს ჩვენი ნაკრები გუნდისთვის, ვიდრე უამრავმა სხვა “პატრიოტმა” და მერე შეიძლება შერცხვეს კიდეც რიგ ხალხს, ვინც გია აქამდე ქვეყნის მტრების რიგს მიაწერა..

    შეხვედრა იწურებოდა მარცვალაძე საჯარიმოში ჩაკიდებულ ბურთს რომ მიწვდა, მცველი ჩამოიტოვა და თვალი უკვე კარის სიახლოვეს მარტო მდგომ კობიაშვილისკენ გამექცა – მართლაც მარცვალამ წამის მეათედიც და მას კარგად უპასა, გოლამდე ერთი ფეხის კარგად მოქნევაღა იყო დარჩენილი.
    დარტყმა და ჩემთვის დრო გაჩერდა – რა მცირე ნაბიჯი რჩებოდა გამარჯვებამდე! კარში მდგომი ერთადერთი წინაღობა – მეკარეღა თუ არ მოგვცემდა საშუალებას გვეხილა ასე სიხარულის მომგვრელი გოლი.
    მეკარე რეაქციით კუთხისკენ გადახტა, აქნეულ ხელზე ბურთი ცოტათი ასხლტა, კიდევ რამოდენიმე მეათასედი წამიც და… გოლია!!! გოლი!!! ბურთი ბადეში გაეხვა – არა არ მატყუებს თვალი, ეს ხომ გამარჯვების გოლია?!!!! ვეღარაფერს ვამჩნევდი, თავი უზომო სიხარულის და ემოციისგან ხელებში ჩავრგე სკამზე ჩამომჯდარმა და უნებურად წამოსული ცრემლები ჩამოვიწმინდე – სტადიონი ინგრეოდა ემოციისგან ამოხეთქილი ღრიალისგან..

მატჩი

    ამ შეხვედრას ბევრი გმირი ყავდა – პირველ რიგში ჩვენი მწვრთნელი, ვინც ის ერთადერთი ზუსტი ტაქტიკა აირჩია, რამელმაც ეს დაუჯერებელი გამარჯვება მოგვიტანა.
    არანაკლებ აღსანიშნავია მთლიანად დაცვა, რომელიც საკმაოდ მწყობრად იდგა და ხორვატების ზეწოლას იგერიებდა
    ჩენი მეკარე რევიშვილი, ვინც მეორე ტაიმის დასაწყისში ისეთი ბურთი გამოაძრო დაბალი კუთხიდან, ნებისმიერი მეკარე მოაწერდა ხელს მსგავსი სეივის გაკეთებაზე.
    შეცვლაზე შემოსული მარცვალაძე, ვინც საგოლე მომენტი შექმა და რათქმაუნდა კობი – ვინც ის საჭირო წერტილი დასვა, რის გარეშეც გამარჯვება არ მოვიდოდა. ფეხბურთში ხომ გოლია ყველაფერზე პასუხი – გინდაც საპირისპიროდ ძელები დაგიღუნოს მეტოქემ და ბურთი არ განახოს 90 წუთი.
    რათქმაუნდა ხორვატები თავიდანვე დაეუფლენ უპირატესობას და აქტიურად ცადეს ჩვენ საჯარიმოში სიტუაცია დაეძაბათ, მაგრამ დაცვა ყოჩაღობდა და რევიშვილს პირველ ტაიმში სულ ერთხელ მოუწია შორეული დარტყმის მოგერიება.
    საპირისპიროდ ჩვენ წინ ფაქტიურად ვერაფერს ვქმნიდით, სულ რამოდენიმეჯერ გადავედით მეტოქს ნახევარზე. ქეცბაიას დაცვითი სტილის შემადგენლობა ყავდა გამოყვანილი და ფაქტიურად სამი საყრდენით თამაშობდა. წინ ეული დვალიშვილი წვალობდა, ვინც ტაიმის შემდეგ შეცვალეს კიდეც სირაძეთი   – იმდენი იბრძოლა, მეორე ნახევრისთვის ნაკლებად გაყვებოდა ჯანი.
    ტაიმი ისე დასრულდა, გუნდმა თავის დავალება შეასრულა – არ ითამაშა, მაგრამ არც ხორვატები ათამაშა – ასეთი ძლიერი მეტოქისთვის 90 წუთი გახსნილი ფეხბურთი რომ შეგვეთავაზა , მოგვართმევდნენ კიდეც რამოდენიმე გოლს და დავრჩებოდით ნოლზე.
    ხორვატები საწყისი წარუმატებლობის გადამკიდე მოსალოდნელი იყო რომ მეორე ტაიმს შედარებით  სუსტად ჩაატარებდნენ და ჩვენი შანსი მცირედით, მაგრამ მაინც უფრო იზრდებოდა კონტრიერიშზე გამოგვეჭირა მეტოქე.
    მართლაც ქეცბაიამ სირაძის შემდეგ სწრაფი მარცვალაძე შემოუშვა მოედანზე, ხოლო მოგვიანებით საყრდენი დაუშვილი, ბევრად შემტევი სტილის მოთამაშით გოგუათი ჩაანაცვლა. კობიმ კი ფლანგიდან მოედნის სიღრმეში შეიწია.
    ამ ყველაფერმა გუნდი გამოაცოცხლა და ხორვატებს იქით შევუტიეთ (თუმცა მანამდე რევიშვილის სასწაული სეივი იყო, როგორც უკვე ზევით ავღნიშნე).
    პირველი ხიფათი ხორვატების კართან კუთხურის ჩამოწოდებას მოყვა – ბურთს ხიზანამ შეუშვირა თავი და კარს ცოტა ააცილა. შემდეგ იყო ძაან რეალური საგოლე მომენტი, როცა მცველებმა უხეიროდ მოიგერიეს ბურთი, რომელიც საჯარიმოს ხაზთან ისევ ხიზანამ იხელთა, მკერდიდან დაბლა დაუშვა, მას ხელს არავინ უშლიდა, ბურთს გემრიელად ამოცხო, მაგრამ დარტყმა უზუსტო გამოუვიდა და მომენტი გააცუდა. იყო გოგუას შორეული ცდაც კარის აღების, მაგრამ ნაკლებად მწვავე.
    შეეძლო მარცვალაძესაც გაეტანა, თან ულამაზესი გოლი, როცა მოედნის სიღრმეში ბურთი მოიხელთა, კარგად დაბზრიალდა, მეტოქეებს გაექცა და დიდ სისწრაფეზე საჯარიმოსკენ დაიძრა – ბოლო დარტყმა აღარ გამოუვიდა, როცა ორ მცველში მოქცეულმა ბურთს სუსტადღა წაკრა ფეხი.
    და დადგა ბოლო წუთი, ისევ მარვალას კარგი თამაში, კარგი მოგებული ბურთი და კობის საგოლე დარტყმა! მერე იყო ნერვიული დამატებული წუთები, ხორვატები ძაან მოგვაწვნენ, რევიშვილმა იყოჩაღა ისევ – ძნელი ბურთი გამოაძრო კუთხიდან. კიდევ რამდენიმე ნერვიული წამი და მსაჯმა საფინალოდ რომ ჩასტვინა, დაიწყო ის სიზმარი, რაც მინიმუმ ისრაელის მატჩამდე გაგრძელდება.

კობი

    და კობი.. რამდენი წელია ეს კაცი ჩვენს ნაკრებშია. აქ მასზე ადრეც დავწერე – როცა ბულგარელებთან სამარცხვინო მარცხის შემდეგ პირველი გამოვიდა და აიმაღლა ხმა იმ პრობლემებზე, რაც ნაკრებში წლებია დაგროვილია და ღიად არავინ საუბრობდა. თავად ყოველთვის გულიანად მოთამაშე იყო უნებურად იმ მარცხიანი ნაკრების წევრი, რომელიც ხშირად მხოლოდ სასირცხვილო შედეგს ანახებდა.
    და ამ ასაკში, ლამის კარიერას რომ ასრულებს კაცი, ეღირსა ღირსეულ გუნდში თამაშს და სიმბოლურია რომ ნაკრებმა ეს ისტორიული გამარჯვება სწორედ მისი გოლით მოიპოვა – მატჩის შემდეგ ემოცია დაცლილი რომ დააბიჯებდა მოედანზე, ხომ წარმოგიდგენიათ რა ხდებოდა იმ წამს ამ კაცის გულში – დაიმსახურა კობიმ ეს გოლი!!!
    მადლობა ყველას!

    საინტერესო გამოდგა მასთან ერთსაათიანი საუბარი – მისი პროგნოზი 1:0 იყო, ხორვატების სასარგებლოდ. ბილიჩს აქებდა – გერმანული დისციპლინა აქვს დამყარებულიო, მაგრამ გუნდი მაინც ემოციურიაო. თუ პირველსავე ნახევარში გოლი ვერ შევაგდეთ, მერე თქვენი შანსი იზრდებაო – ემოციური ხალხია მაინცო და ნერვეულობას იწყებენო. მაგას ჩვენების ემოციურობა არ უნახავს ალბათ.
იქ ედუარდოს თემას გადავწვდით – ჩემი დიდი მეგობარიაო, ორივე სხვა ქვეყნის შვილები, მაგრამ გულით ხორვატები ვართო. თავის მხრივ უამრავ კითხვას სვამდა – საკმაოდ კარგად იყო გარკვეული ჩვენი ფეხბურთის წვრილმანებში. შიდა ჩემპიონატზე მონიშნული სამი ძირითადი გუნდიც მაჩვენა, მითითებული ქონდა დეტალები, თუ როგორ ფინანსდებოდნენ, ვინ მართავდა და ა.შ.
    გაიკვირვა – რატომ კლუბების ატრიბუტიკა არ იყიდებაო, ან ასეთი ცნობილი სპეციალისტების (ტოპმიოლერი, კუპერი) ხელაფასის ფული საიდან ქონდა თქვენს ფედერაციასო. ხო ხვდებით ჩემთვის როგორი ძნელი იყო ამეხსნა მისთვის, სინამდვილეში როგორი სერიოზული პრობლემები გვაქვს და არ ვართ ასე თუ ისე მაინც დალაგებული ხორვატია და მითუმეტეს მისი ისტორიული სამშობლო – იაპონია.
    თემას რომ გადავუხვიოთ, ყველასთვის ცნობილ მიწისძვრაზე თქვა – არ გვინდა ამდენი სამძიმარი და ვითომ სოლიდარობა, რაც მოხდა მოხდა და თავად ვიცით როგორ მოვუაროთ საკუთარ ქვეყანასო.
    ესეც მისი სტატია, მის აქაური ვიზიტზე – მაგრამ ხორვატულ ენაზეა დაწერილი და არ მგონია ვინმემ რამე გაიგოთ ) ეგდოს მაინც.
    მის აზრის საპირისპიროდ მე ჩემი პროგნოზი 0–0 გავაკეთე. პასუხი სულ რაღაც 24 საათში გვეცოდინება. ჩემი ეს პროგნოზი 0–0–იც კი საკმაოდ ომპტიმისტურია, მაგრამ გულის სადღაც შორს შორს კუნჭულში მაინც მაქვს იმედი – იქნებ ხვალე იღბალი ჩვენს მხარეს იყოს და მოვიგოთ, მოვიგოთ პირველად ისეთი მატჩი, რომელიც, როგორც ზევით უკვე ავღნიშნე, რეალურ შანს გაგვიჩენს ამ დაწყევლილი საკვალიფიკაციო ეტაპის დაძლევის.
    ზაგრებიდან გამოფრენილ ჩარტერს დღეს მე ვაცილებდი ჩვენს საჰაერო სივრცეში – ვხუმრობდი, ჰა გინდათ ქართველებს 3–0 ჩაეთვალოთ მოგება მეტოქე გუნდის არგამოცხადებისთვის, მივატრიალო ეხლა ეს ბორტი უკან–თქო?! ეჭვი მაქვს, პილოტი ბოლო–ბოლო ჩემს დირექტივას ყურს აღარ ათხოვებდა და მეც სასწრაფოდ მომხსნიდნენ სამუშაო პოზიციიდან, თორემ ნაკრების “წარმატებისთვის” შეიძლებოდა რამის ცდა და თავის გადადება )) ეს რათქმაუნდა ხუმრობით.
    მოკლედ მოლოდინი დიდია, დაველოდოთ ხვალინდელ დღეს და წარმატებები ვუსურვოთ ჩვენს ბიჭებს. იქნებ.. იქნებ ხვალე იღბლიანი დღე გათენდეს

    ესეც ლინკი ნიკას გოლის სანახავად: Goal